Η Erika Kohut είναι περίπου σαράντα ετών, καθηγήτρια πιάνου και σπουδαία πιανίστα η ίδια, στο διακεκριμένο Ωδείο της Βιέννης. Χαρακτηρίζεται από τον δεσποτικό της χαρακτήρα, επιβλητικό και απόμακρο. Αυτή όμως η συμπεριφορά της είναι προσποιητή καλύπτοντας την ανύπαρκτη προσωπική της ζωή και την καταπίεση από τη μητέρα της. Πουθενά στον κόσμο της δεν βλέπουμε ίχνος ευτυχίας. Αντιθέτως η ίδια βασανίζεται εκτελώντας πράξεις ηδονοβλεψίας, αυτοτραυματισμού και βίας. Η Erika παρότι αυστηρή και ψυχρή, δεν παύει να αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση και οι μαθητές του Ωδείου δίνουν τον καλύτερό τους εαυτό για να είναι στην τάξη της. Αυτά όμως θα αλλάξουν όταν ο Walter ένας νεαρός και γοητευτικός μαθητής της, αποφασίζει να αποπλανήσει τη δασκάλα του. Τα πράγματα όμως θα εξελιχθούν πολύ διαφορετικά απ' ότι θα περίμενε.
Το La Pianiste (Η Δασκάλα του Πιάνου) είναι το συγκλονιστικό δημιούργημα του 2001 του γερμανού Michael Haneke (Funny Games)… Η Ιπέρ, στον πρωταγωνιστικό ρόλο της καταπιεσμένης δασκάλας πιάνου (Erika Kohut) με την καλά στριμωγμένη αλλά και απεγνωσμένη της ανάγκη της να …νιώσει, είναι αξεπέραστη… Η ταινία δεν είναι και ό,τι πιο ανώδυνο, βέβαια ούτε αυτός είναι και ο σκοπός της… Ένα πολύ δυνατό film και παρ’ όλες τις ακραίες εκδηλώσεις καταπιεσμένης σεξουαλικότητας που περιέχει, στέκεται εκεί άκρως αποκαλυπτικά… Και ο παρηκμασμένος αυτός χαρακτήρας της δασκάλας του πιάνου ντύνεται μουσικά από κάποια από τα πιο έντονα πιανιστικά θέματα μερικών από των μεγαλύτερων σύνθετων… Όμως είναι ακόμα περισσότερο από αυτό… Η Erika Kohut ειδικεύεται στον Schubert και αυτό δεν είναι καθόλου τυχαίο…
Ο Schubert, ο σπουδαίος αυτός πιανίστας δημιουργός, έπασχε από σύφιλη, δεν παντρεύτηκε ποτέ και πέθανε μόλις στα 31 του, προλαβαίνοντας όμως να παραδώσει ορισμένα σπουδαία έργα… Όσο η αρρώστια του επιδεινωνόταν, η μουσική του αντικατόπτριζε ακόμα περισσότερο την εσωτερική του παρακμή και εδώ, είμαστε τυχεροί να έχουμε έξι κομμάτια από την τελευταία του περίοδο και λαμβάνοντας υπόψη το ιστορικό υπόβαθρο, οι συνθέσεις του είναι κάτι παραπάνω από ανατριχιαστικές… Η μελαγχολία και η απογοήτευση του περιτυλίγονται γύρω από δραματικές κορυφώσεις που θυμίζουν αρκετά και την ίδια την δασκάλα του πιάνου… Μια ειλικρινά υπέροχη όσο και επώδυνη αντιστοιχία είτε αυτή φτάνει στα αυτιά είτε στα μάτια σας…
Την επόμενη Πέμπτη 27 Ιανουαρίου 2011 στο Στέκι στο Υπόγειο στις 9:30μμ
http://wefewcollective.tumblr.com/
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου